مرداب غریب

بامنبمانخدایمنمگذارسهممنازایندنیاقلبینگرانباشد؛ قلبمرابهتومیسپارمتوبامنودرقلبپرتلاطممنازتوفانهایزندگی بمانوکمکمکنتاآرامبگیرمبگذاردستیابمبههرآنچهکهآرامم میکندمواظباینروحناآراممباشوکمکمکنکهعاشقهرچیزی باشمکهازطرفتوست...

خدایا چگونه می توانی بی قراریم را ببینی؟ من که سرتا پا نیازم به تو و مهر تو یعنی رحمت تو از مهر مادران کمتر است؟ تو که سایه رحمتت هیچوقت کوتاه نبوده! به من بگو، گناهی کردم که در مرام تو توان بخشیدنش نباشد؟ شرمم باد از این کوه گناه که هر کارش می کنم قله اش آفتابیست! چگونه فریادت کنم تا این سکوت سنگین را بشکنی و با لبخندت آرامم کنی؟ ...